Co ciekawe, są serwisy, które NIE funkcjonują pod adresami BEZ tego magicznego, archaicznego już, www. Przykłady? Proszę bardzo: pierwszy z brzegu adres – http://pekao.com.pl/ – serwis internetowy jednego z większych polskich banków pod takim adresem nie działa – funkcjonuje tylko pod adresem z www, czyli http://www.pekao.com.pl. Takich przykładów są oczywiście setki (tysięcy).

Wiele osób wpisuje zatem w swoich przeglądarkach ciąg www przed praktycznie każdym adresem niejako profilaktycznie – po co w końcu zgadywać, czy domena jest skonfigurowana i zobaczymy oczekiwany serwis po wpisaniu samej nazwy domeny, czy administrator serwera DNS ustawił jedynie subdomenę www i taki adres należy wpisać.

A że o zgubienie pierwszej kropki wcale nie trudno, adresy wwwjakasnazwa.pl coraz częśćiej nie zwracają błędu „Nie można odnaleźć serwera…”, lecz kierują na strony parkingowe. I dobrze – dzięki temu szybciej „stuknie” milionowa domena .pl w NAS, co ma nastąpić, według wróżenia z fusów, już niebawem

Domeny, jakie zostały zarejestrowane przez RR to w większości literówki „oryginalnych” nazw domen (tzw. typosquatting), a także domeny odpowiadające zarejestrowanym znakom towarowym bądź ich kombinacjom należącym do Microsoft (cybersquatting). Przykładowe domeny, jakie zarejestrował RR to windowslivecare.com i msnmesnger.com.

W jakim celu RR zarejestrowała te domeny? Odpowiedź jest prosta: osoba odwiedzająca witrynę dostępną pod jednym ze wspomnianych wyżej 125 adresów trafia nie na stronę, której się spodziewa (czyli oficjalną stronę danego produktu bądź usługi Microsoftu), lecz na stronę z, najczęściej, tekstowymi linkami pochodzącymi z systemów reklam kontekstowych, podonych do parkingów sedo czy namedrive.

Reklamy te są oczywiście odpowiednio dopasowane do nazwy domeny i słów kluczowych, co sprawia, że całość strony wygląda tak, jakby rzeczywiście opisywała dany produkt. Kliknięcie w każdy link na takiej stronie to de facto kliknięcie w moduł reklamowy przenoszący odwiedzającego na zupełnie inną witrynę, a dla właściciela strony z reklamami (tu: właścicie domeny, RR) kilka procent przychodu od reklamodawcy.

Obydwa działania, czyli rejestrowanie ?literówek? popularnych adresów domenowych w stylu mcrosoft.com oraz rejestrowanie nazw znaków towarowych lub ich różnych odmian należących do obcych firm w celu np. odsprzedaży nazwy właścicielowi znaku to bardzo popularne ostatnio sposoby zarabiania pieniędzy w Internecie. Sposoby nie do końca legalne, aczkolwiek często przynoszące ogromne w stosunku do nakładów i ryzyka zyski.

Jeszcze kilka lat temu, w czasie, gdy marże firm rejestrujących domeny sięgały kilkudziesięciu procent, legalny biznes był bardzo opłacalny: rejestratorzy kupowali domeny dla swoich klientów i zarabiali całkiem spore pieniądze na samej rejestracji i na odnowieniach rejestracji kolejnych w latach.

Sytuacja zmieniła się ostatnio: konkurencja wymusiła spadek cen rejestracji i legalnie osiągane zyski rejestratorów zaczęły topnieć. Niektóre firmy (zwłaszcza takie, które żyły tylko z rejestracji domen), aby utrzymać się na rynku, zaczęły sięgać za niezbyt legalne metody w rodzaju opisanych wyżej i rejestrują/przechwytują domeny już nie dla swoich klientów, lecz na siebie: powstało wiele firm ? krzaków, których jedną z ról jest rejestracja takich właśnie ?wątpliwych prawnie? domen i przenoszenie ich między sobą, unikając dzięki temu płacenia opłat za rejestrację (umożliwia to usługa „testowania domen” – analogiczna, jak DNT w przypadku domen polskich oferowana przez NASK).

Z samą firmą Red Register wydaje się być podobnie: obecnie sporne domeny zarejestrowane są na Versata Software z siedzibą na Wyspach Dziewiczych. Poprzednim właścicielem i rejestratorem była właśnie Red Register. Przypuszcza się, że Versata to firma-córka RR, założona w celu opisanym w powyższym akapicie.

Inny powód powstawania takich firemek można było zaobserwować w 2006 roku podczas startu rejestracji domen z nową końcówką – .eu. Eurid (rejestrator domen .eu) zadecydował, że 6 kwietnia około godziny 11.00 „otworzy” (po uprzednim zamkniętym okresie rejestracji SunRise) swoje serwery dla wszystkich, chcących kupić domenę .eu, jednocześnie ustanawiając limit maksymalnej liczby połączeń na sekundę, pochodzących od danego rejestratora do systemu Eurid. Jak zatem część „sprytnych” firm ominęła limit? Bardzo prosto – założonych zostało kilkaset firm-córek, dzięki czemu limit wzrósł kilka(naście) razy. Ten proceder na szczęście został przez Eurid dostrzeżony jakiś czas później i wiele tysięcy domen kupionych w ten sposób zostało zablokowanych. Ale czy wszystkie?

Jest wreszcie trzeci powód: akredytowani przez ICANN rejestratorzy mają praktycznie nielimitowany dostęp do bazy zarejestrowanych domen (WHOIS). Niektóre firmy właśnie z tego powodu uzyskały akredytację. Jedyny koszt, jaki dana firma musi ponieść, to około 8000 dolarów rocznej opłaty członkowskiej. Opłatę taką wnosi co rok około 1000 firm ? tyle jest oficjalnych rejestratorów domen na świecie.

Jak się zakończy sprawa firmy Red Register i spornych domen? Obserwatorzy obstawiają kolejny sukces Microsoftu ? w ostatnich latach MS wygrał bowiem co najmniej pięć podobnych spraw. Do najbardziej spektakularnych należały dwie z nich ? w marcu 2006 Microsoft zawarł ugodę w sprawie z Jasonem Coxem z Nowego Meksyku i firmą Newtonarch LLC, rejestratorami 324 podobnych domen – zasądzona kwota ugody to 2 miliony dolarów. Odszkodowanie 1 miliona dolarów w podobnej sprawie musiała zapłacić Partner IV Holdings, która kupiła 85 domen naruszających dobra Microsoftu.

YouTube LLC „odzyskała” domeny yotube.ch, youtoub.ch, youtub.ch, youtube.ch, yuotube.ch, yutoube.ch, yutube.ch, które zarejestrował Czech Matthias Moench w celu zarabiania pieniędzy poprzez kliknięcia w linki na „parkingach domen”.

Jak to możliwe? Domeny z literówkami (tzw. domeny typos; proceder rejestracji takich nazw to typo-squating) są rejestrowane bardzo często, ponieważ mają spory „potencjał” do tego, że ktoś taką nazwę wpisze w okienko przeglądarki internetowej (zwyczajnie się pomyli i zamiast youtube.ch wpisze yotube.ch) i trafi na stronę, którą właściciel takiej „fałszywej domeny” utworzy.

W opisywanym przypadku ta ostatnia domena rzeczywiście istniała i kierowała na „serwis parkingowy” w stylu SEDO czy NameDrive. Serwisy takie umożliwiają zaparkowanie (umieszczenie) domeny na swoich serwerach i wykorzystanie jej jako powierzchnię reklamową do wyświetlania linków tekstowych np. z Google.

Internauci odwiedzający taką stronę, np. trafiając na nią w sposób opisany wyżej (literówka) często widzą stronę wyglądającą jak portal z masą linków tematycznie związanych z nazwą domeny. Dzięki temu klikają w jeden z linków i na wirtualnym koncie właściciela domeny pojawia się niewirtualny zarobek w postaci kilki(nastu) a czasem kilkudziesięciu dolarów za JEDNO kliknięcie.

To właśnie powoduje, że domeny takie są na rynku bardzo poszukiwane i wykorzystywane w powyższy sposób.

Czy to jest legalne? Jak widać po decyzji WIPO – nie do końca…

Osoby pragnące zapoznać się z uzasadnieniem wyroku w sprawie DCH2007-0010 zapraszam tutaj.